Ανθρωποφαγία και Μ.Μ.Ε.

 

 

� �ρθρο του Παναγιώτη Κεΐσογλου και του Γρηγόρη Λεβεντόπουλου

Κάνοντας μια πρόχειρη ιστορική αναδρομή, ως ανθρωποφαγία, με την κυριολεκτική χρήση του όρου, νοείται η τελετουργική -κατά περιπτώσεις-διαδικασία, εξαιρετικά διαδεδομένη σε πρωτόγονες φυλές, η οποία είχε χαρακτήρα εκδικητικό ή αποσκοπούσε σε οικειοποίηση των ιδιοτήτων του νεκρού όταν αυτός ανήκε σε άλλη φυλή. Το ελαφρώς παραποιημένο λήμμ α της Wikipedia βοηθά σε .......μία πρώτη απόπειρα εξέτασης του φαινομένου.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν την εξελεγκτική πορεία των ειδών,πρέπει πλέον να θεωρείται δεδομένη η αποποίηση τέτοιων αχαλιναγώγητων ενστίκτων πρωτογονισμού.

Βέβαια, όπως αποδεικνύεται, το μόνο σημείο στο οποίο έχουμε καταφέρει να φτάσουμε ως κοινωνία είναι η μετατόπιση του όρου από την κυριο� �εκτική στη μεταφορική του διάσταση που, όπως και να 'χει, εκπέμπει μια αρνητική χροιά. Έτσι λοιπόν, η ανθρωποφαγία ως σημείο των καιρών μας, αποτελεί έναν μολυσματικό ιό που ποτίζει τον ιστό της κοινωνίας αποδομώντας τον σταδιακά μα άκρως αποτελεσματικά.

Η εγγενής άρνηση αφομοίωσης του διαφορετικού, η ενεργοποίηση αρχέγονων ενστίκτων και η τάση όρθωσης του δείκτη σε ο,τιδήποτε δεν αξιολογείται θετικά βάσει του προσωπικού μας αισθητικού κριτηρίου, σ υμβάλλουν στο να έχει λάβει τερατώδεις διαστάσεις το εν λόγω φαινόμενο.

Φυσικά, τα social media επιτελούν σημαντικό ρόλο ενθαρρύνοντας την κατάσταση καθώς ο καθένας βρίσκει βήμα να ακουστεί είτε πλασάροντας τις περισσότερες φορές το μεγάλο τίποτα ως ένα τεράστιο κάτι είτε ηθικολογώντας χωρίς ουσία ή αναμασώντας κοινοτοπίες.

Κάπως έτσι, η νομιμοποίηση της κοινής λογι� �ής κι η ψύχραιμη σκέψη εξοβελίζονται παραχωρώντας τη θέση τους σε φασίζουσες νοοτροπίες, στη γενικευμένη βαρβαρότητα, τον αφοριστικό - ισοπεδωτικό λόγο και την άκριτη γενίκευση.

Είναι λοιπόν η αποχή από την αξιολόγηση καταστάσεων και την υγιή κριτική το ζητούμενο; Φυσικά και όχι. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση,στη διαμόρφωση ενός αξιακού κώδικα στον οποίο θα τηρείται το αριστοτελικό μέτρο.

"Κρίνε για να κριθείς" καταλήγει ο Μανόλης Αναγνωστάκης στον Επίλογο, κι έρχεται σε αντίθεση με το εύσχημο και ασφυκτικά περιοριστικό "μην κρίνεις ίνα μην κριθείς" της χριστιανικής διδασκαλίας. Κρίνετε λοιπόν, επαινείτε με εγκωμιαστικά σχόλια το ωραίο ή κουνήστε το δάχτυλο με ύφος επικριτικό στο άσχημο, λαμβάνοντας πάντα υπ' όψιν οτι δράτε σε μια κοινωνία που δεν έχει μάθει να συγχωρεί.

Πηγή: http://kafeneio-gr.blogspot.com/