Πονηρά και γρήγορα νέα: Ο (νέος) εκ του Βορρά κίνδυνος

Friday, August 9, 2013

Ο (νέος) εκ του Βορρά κίνδυνος

Στη νοτιότερη παραλία της Κρήτης, σημείο που λίγα κοστίζει και πολλά αξίζει, βρέθηκα για ολιγοήμερες διακοπές από τον αθηναϊκό εγκεφαλικό πυρετό και το τσαλάκωμα της ζωής μας από τους εγκάθετους, που θέλοντας να δείξουν πόσο πιστά σκυλιά είναι, υπερθεματίζουν με την ατιμωτική τους στάση απέναντι στον Ελληνικό Λαό και την εθελοδουλική, απέναντι στα μαντρόσκυλα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Δεν θα αναφερόμουν στην οικτρή επικαιρότητα, αν δεν μου συνέβαινε κάτι σημαδιακό και αξιοπερίεργο.

Γύρισα την πλάτη στο απέραντο λιβυκό, επανειλημμένα και μονότονα και κοιτούσα τον Βορρά. Όπου και να καθόμουν κοιτούσα τον Βορρά. Ο Γιώργος Ζήκας έχει χρωματίσει με πολύ αγαπησιάρικο τρόπο την ροπή προς τον νότο με το τραγούδι του "Πάμε Νότια" και εμείς οι Αθηναιοπειραιώτες έχουμε τον Νότο στην πόρτα μας.

Από μικρός έμπαινα στον Ηλεκτρικό, έβγαινα στο λιμάνι, έβγαζα εισιτήριο και ανέβαινα τις σκάλες του πλοίου (ενίοτε και σκυλοπνίχτη). Από την στιγμή εκείνη άρχιζε μια μαγική περιπέτεια, που μου χάριζε βαθιά, αμόλυντα και αξέχαστα συναισθήματα. Τα ίδια δυστυχώς που χάριζε και στον Χρύσανθο. Ποιόν Χρύσανθο; Μα τον Λαζαρίδη βέβαια!

Γύρισα την πλάτη στο απέραντο λιβυκό. Δεν το έχω ξανακάνει. Ψάχτηκα γι' αυτό. Μετά από μερικές τσικουδιές η ενδοσκόπηση κατέληξε σε συμπέρασμα που δεν έχω κανένα λόγο να μην μοιραστώ. Κατάλαβα πως ο Νότος των περασμένων μου εποχών ήταν η ελπίδα, η προσμονή, η δυνατότητα και η επάρκειά μου να ζήσω αυτό που με ορμηνεύει το κύτταρό μου, η συλλογική αποθησαυρισμένη μνήμη της φλόγας που μου έδωσε Ζωή, η ελευθερία, αυτήν που κάθε ζωντανός περιμένει και αποζητά, αυτήν που ακριβώς αυτό σημαίνει το όνομά της (από το ελεύσομαι, ελευθερία, αυτή που θα έρθει).

Γιατί λοιπόν γύρισα την πλάτη μου στο Νότο και κοιτούσα τον Βορρά;

Ο Βορράς είναι απειλητικός. Ο Νοτιάς μόνο γιά τους ανίκανους καπεταναίους. Γύρισα την πλάτη μου στον Νότο, μόνο για να αμυνθώ. Να αμυνθώ στην επίθεση που δέχομαι από τον Βορρά, να αμυνθώ στην επίθεση της διατεταγμένης εκτροπής της Ζωής. Στην πειθαρχία που προπαγανδίζουν οι άρχοντες και τα τσιράκια τους. Στην φοβία της απώλειας της άνετης και πλούσιας ζωής που λέει και ο τραγουδοποιός.

Γύρισα την πλάτη στον Νότο γιατί κάποιος επιτέλους πρέπει να κατανοήσει οτι όπως κατέρρευσε ο παλαιός εκ του Βορρά κίνδυνος, μετερχόμενος επί 70 χρόνια "πράξεις νομοθετικού περιεχομένου", γιά την προστασία της "κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο", επιβάλλεται να καταρρεύσει εν τη γενέσει του το καθεστώς που προστατεύει, δια της εισαγωγής της ως DNA στο κύτταρο, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Σε διαφορετική περίπτωση θα γίνουν πάλι επίκαιρα τα λόγια του τραγουδοποιού: