ΜΙΚΡΑΣΙΑ - ΑΡΜΟΣΤΗΣ ΣΤΕΡΙΑΔΗΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.
Φίλες και φίλοι, διαβάζω αυτές τις μέρες ένα μικρό βιβλίο του Ηλία Βενέζη με τίτλο «ΜΙΚΡΑΣΙΑ, ΧΑΙΡΕ», τυπωμένο στο Μαρούσι το Φεβρουάριο του 1979. Ο 18χρονος, τότε, Μικρασιάτης έζησε τη σφαγή, αιχμαλωτίστηκε (Νούμερο 31.328) και περιγράφει την καταστροφή με την ακρίβεια του αυτόπτη μάρτυρα και άλλων γραπτών πηγών.
Δεν είχα πρόθεση, βεβαίως, να επανέλθω στις αθλιότητες της «εν διατεταγμένη υπηρεσία» κυρίας με τα περί «Συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης…. Ήθελα μόνο να σχολιάσω και να σας κοινοποιήσω στοιχεία που για πρώτη φορά διάβασα, που με κατέπληξαν και με προβλημάτισαν! Δεν ξέρω κατά πόσον τα γνωρίζετε ή τα θυμάστε… Δεν κάνει κακό η υπενθύμιση:
Πρόκειται για τις θέσεις και τη στάση των Μικρασιατών Ελλήνων πριν από τη μεγάλη καταστροφή του 1922. Πρόκειται για τον Έλληνα αρμοστή- διοικητή στη Σμύρνη Αριστείδη Στεριάδη, για την κυβέρνηση της Αθήνας και την απαγορευτική απόφαση-νόμο σε βάρος των υπό διωγμόν Ελλήνων.
Για τον κύριο Στεριάδη, μιλήσαμε στους μαθητές μας από την Ιστορία της Γ' Λυκείου (δέσμη γ' και δ' - έτος έκδοσης βιβλίου 1979). Διαβάσαμε στις πηγές εκείνες, ότι ο Ελ. Βενιζέλος τον έστειλε διοικητή, πριν αποβιβασθούν τα Ελληνικά στρατεύματα (Μάιο του 1919), με την εντολή «να μη πάθουν τίποτε οι Τούρκοι από αντεκδικήσεις των Ελλήνων, που είχαν τόσα τραβήξει στα χέρια τους επί αιώνες.
Άρα, εμμέσως, του διαμήνυε ότι ως εχθρούς δεν θα βλέπει τους Τούρκους, αλλά τους Έλληνες της Μικρασίας! Δηλαδή, γράφει ο Ηλίας Βενέζης, έπρεπε να ξεχάσουν τα παρελθόντα εγκλήματα των Τούρκων, ώστε να συμβιώσουν ειρηνικά πλέον, υπό την Ελληνική διοίκηση. Ο Μιχάλης Ροδάς συνεργάτης του αρμοστή και δ/ντής του Γραφείου Τύπου στη Σμύρνη , στολίζει το Στεριάδη με όλους τους θετικούς και αρνητικούς χαρακτηρισμούς (σελ. 348 του σχολικού εγχειριδίου), ρωτώντας εν τέλει «… τι ήταν επιτέλους αυτός ο άνθρωπος….»;
Μαθαίνουμε τι ήταν από τον Ηλία Βενέζη:
«Μια ανώμαλη προσωπικότητα με πολλές ικανότητες και αδυναμίες, ένα πρόσωπο αντιφατικό, ανεξιχνίαστο ακόμη από την Ιστορία και, τελικά, καταραμένο από το Γένος»! Είναι τα ίδια τα λόγια του συγγραφέα (σελ. 27) και έπρεπε να συμπορευθούν, μ' αυτόν τον άνθρωπο, οι ιεράρχες της Μικρασίας και ο Χρυσόστομος Σμύρνης στα τρία χρόνια ζωής που του είχαν απομείνει.
Πρόσβαλε, μαστίγωσε, φυλάκισε, έδειρε με τα ίδια του τα χέρια, έστειλε εξορία, ταπείνωσε δεσποτάδες, προεστούς και αξιωματικούς, θέλοντας να δείξει στους Τούρκους ότι είναι αμερόληπτος!
Και ο συγγραφέας συμπληρώνει πως ο Στεριάδης σε ένα μόνο πάθος ήταν περιχαρακωμένος: Να κάνει τυφλά αυτό που του είπαν και να μη ξεφύγει ποτέ από τις εντολές που είχε για να εκτελέσει! Και τις εφάρμοζε με το παραπάνω, φαίνεται, γιατί και ο Βενιζέλος τον επαίνεσε από το βήμα της Ελληνικής Βουλής (Απρίλιο του 1920) αλλά και ο Δ. Γούναρης (Ιούνιο του 1922), σύμφωνα με το σχολικό εγχειρίδιο (σελ. 414).
Η ζωή στη Μικρασία, εν τούτοις, ακόμα και την Άνοιξη του 1922 με τα σύννεφα να μαζεύονται και την καταιγίδα της καταστροφής να πλησιάζει, δεν φόβιζε ούτε τους νέους ούτε τους νοικοκυραίους. Είναι γεγονός ότι οι γνώμες διίσταντο, όσον αφορά το αν έπρεπε να παραμείνουν στις εστίες τους ή να αφεθούν ελεύθεροι να ενεργήσουν, όπως καθένας νόμιζε, γι' αυτόν και την οικογένειά του. Τη δεύτερη επιλογή, της αποχώρησης,την απέρριψαν από το φόβο ενός νέου ξεριζωμού, μετά την εμπειρία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δημογέροντες επέμειναν στην πρώτη και εγκληματική, όπως αποδείχτηκε,επιλογή της παραμονής των κατοίκων στις εστίες τους.
Είναι αλήθεια ότι περισσότερο τους φόβιζε η προσφυγιά και η δυστυχία στην Ελλάδα, από το να μείνουν στον τόπο τους και να υποταχθούν στους Τούρκους, ζώντας με αυτούς μια χαρά όπως έκαμαν και μετά την άλωση (σελ. 41). Εξ' άλλου προεστοί και μητροπολίτες, ως υπεύθυνοι για τα κοινά, καταστρώνανε μυστικά σχέδια για τη σύμπτυξη μιας Εθνικής Άμυνας των Μικρασιατών Ελλήνων, που θ' αντιστέκονταν στους Τούρκους, αν τυχόν έφευγε ο Ελληνικός στρατός. Επικαλέστηκαν, μάλιστα, κάποια φιρμάνια του Πορθητή με προνόμια προς τους Χριστιανούς και νόμιζαν π� �ς θα τα σεβαστεί και ο Κεμάλ. Νόμιζαν πως οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κάνουν χωρίς αυτούς (σελ. 41) και πίστευαν ότι πάλι θα γίνουν αφεντικά!
Ακόμη και ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πάει στην Πόλη και στη Σμύρνη το καλοκαίρι του 1922, πριν αρχίσει η κατάρρευση, συζήτησε με «Αμυνίτες» αξιωματικούς και με το Στεριάδη για αυτοάμυνα του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Απεχώρησε με τη δυσάρεστη πεποίθηση της αναπόφευκτης καταστροφής (σελ. 77).
Για μένα, που δεν βλέπω τους ανθρώπους ως αριθμούς, η παραδοχή της επερχόμενης καταστροφής δεν ισοδυναμεί απαραιτήτως και με πορεία προς τη σφαγή!!!
Παρά ταύτα, κυρίες και κύριοι,στο σχολικό εγχειρίδιο (σελίδα 414 πάλι), διαβάσαμε τηλεγράφημα του αυταρχικού Στεριάδη προς την κυβέρνηση της Αθήνας στις 17 Αυγούστου 1922, (όταν είχε αρχίσει η κατάρρευση του μετώπου): Εκείνος ο μοναχικός και άφιλος και ανισόρροπος, όπως τον χαρακτηρίζουν, διοικητής της Σμύρνης έγραφε στην Ελληνική κυβέρνηση:
«Αποστείλατε πλοία τάχιστα προς παραλαβήν στρατού μετά υλικού πολέμου και του πληθυσμού».
Την επόμενη μέρα, (18 Αυγούστου 1922), ακολούθησε απάντηση του Δημήτρη Γούναρη προς τον Στεριάδη . «Αποφύγετε δημιουργία προσφυγικού ζητήματος».
Καταλάβατε τι του διαμήνυσαν από την Ελλάδα; Το πιάσατε το νόημα; Μη τους αφήσεις να φύγουν. Κράτα τους εκεί και, αν οι Τούρκοι κατεβούν στα παράλια της Μικράς Ασίας – ήξεραν πως θα κατεβούν – πρέπει να βρουν όλους τους Μικρασιάτες Έλληνες εκεί και να τους σφάξουν! Ο προορισμός τους ήταν αυτός: να σφαγούν, για να μη γίνουν φορτίο στη νικημένη Ελλάδα.Το συμπέρασμα δεν είναι δικό μου αλλά του Βενέζη!
Τη 19 Αυγούστου 1922 ο Στεριάδης έστειλε εμπιστευτική επιστολή προς όλες τις δημόσιες υπηρεσίες της Αρμοστείας, για να συγκεντρώσουν τα αρχεία τους με απόλυτη μυστικότητα και να είναι έτοιμοι ν' αναχωρήσουν με την πρώτη διαταγή.
Ως τις 25 Αυγούστου του 1922, δυο μέρες πριν μπουν οι Τούρκοι στη Σμύρνη (σελ.73), βρίσκονταν στο λιμάνι της επίτακτα Ελληνικά πλοία και χιλιάδες λαού Χριστιανών είχαν κατεβεί στην προκυμαία, γυρεύοντας να μπαρκάρουν και να σωθούν. Ο Στεριάδης απαγόρευσε να τους παραλάβουν τα πλοία, που προορίζονταν για την αποχώρηση του Ελληνικού στρατού.
Κάποιος, πήγε να μου δικαιολογήσει την απόφαση ως αδήριτη ανάγκη, γιατί έπρεπε να σωθεί ο στρατός… Για μένα είναι δικαιολογίες φαιδρές και θεωρώ την όλη υπόθεση προσχεδιασμένη και προαποφασισμένη! Υποθέτω, ότι αφέθηκαν στην τύχη τους οι δυστυχείς Μικρασιάτες.
Δεν συζητώ την αναχώρηση του Στεριάδη με Αγγλικό θωρηκτό και την καταφυγή του στη Γαλλία. Δεν μένω στα λόγια του Ηλία Βενέζη ότι ο Ύπατος Αρμοστής, όπως όλοι οι τύραννοι την κρίσιμη στιγμή, δεν τόλμησε ν' αποχωρήσει με ένα Ελληνικό πλοίο για την πατρίδα του. Ούτε σχολιάζω το ότι από δίπλα έφευγε για τον Πειραιά το Ελληνικό οπλιταγωγό «Νάξος, γεμάτο από στρατιωτικούς, χωροφύλακες, δημοσίους υπαλλήλους και τους συνοδούς του Στεριάδη.
Αναρωτιέμαι, φίλες και φίλοι, τι πρέπει να πιστέψω;
Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο;
Ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα;
Ως πού φτάνουν οι ευθύνες του αρμοστή;
Προσωπικά, πήρα τις απαντήσεις διαβάζοντας τον Ηλία Βενέζη. Ναι, κυρίες και κύριοι, ο Βενέζης μας διαβεβαιώνει πως η ενέργεια του Στεριάδη δεν ήταν προσωπική του μόνο πρωτοβουλία (σελ. 74). Οι οδηγίες είχαν έλθει από την κυβέρνηση της Αθήνας και παρέπεμπαν στο νόμο 2870 της 18/20 Ιουλίου του 1922, [που απαγόρευε την εν Ελλάδι αποβίβαση προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής κλπ. κλπ…].Ποιος υπογράφει το νόμο; Μα, ο ίδιος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β', ο Υπουργός Οικονομίας Λ. Κ. Ρούφος και ο επί της Δικαιοσύνης Υπουργός Δημήτρης Γούναρης!
Όλη η εξουσία από την Αθήνα εγκατέλειψε τις εκατοντάδες χιλιάδες του Μικρασιατικού Ελληνισμού βορά στο μαχαίρι του Τούρκου. Ενδιαφέρονταν μόνο ν' αποφύγουν το προσφυγικό ρεύμα ! Το πόσα βρέφη και πόσα παλικάρια, στον ανθό της ηλικίας τους, θα σφάζονταν δεν τους πτοούσε! Σαν να επρόκειτο για νούμερα και υλικό πολέμου!
Εκείνο, λοιπόν, το απαράδεκτο νομοθέτημα πέρασε στα μουλωχτά, χωρίς καμιά συζήτηση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της Γ' Εθνικής Συνέλευσης. Ήταν δε τόσο ενοχοποιητικό ώστε, αργότερα, κατετέθη μαζί με τα άλλα στοιχεία στη δικογραφία για τη δίκη των έξι. Έγινε και αναθεώρηση της δίκης πέρσι (Μάιο 2012) και τους αθώωσαν, είπαν;
«Πεντάκις εις θάνατον» έπρεπε να τους καταδικάσουν όλους από το βασιλιά ως το Γούναρη,που ως Υπουργός Δικαιοσύνης,έβαλε μια τόσο δολοφονική υπογραφή!
Κι εγώ ζητώ, σήμερα, να συγκινηθούν οι αχυράνθρωποι της πολιτικής μας αρένας με τρεις ή τέσσερις χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων;
Αποδεικνύεται, δυστυχώς, ότι ο λαός ξεπλένει πάντοτε τις ήττες ενώ η εξουσία γράφει την Ιστορία και γεύεται τις νίκες!
Στη δική μας Πατρίδα, δυστυχώς, οι κυβερνώντες δεν είναι παρά ξενόδουλοι και πιόνια με τυφλή υπακοή στ' αφεντικά τους, όπως τότε ο Στεριάδης και οι άλλοι, όπως σήμερα η εσωτερική τρόικα Σαμαρά – Βενιζέλου- Κουβέλη!!!
Αθήνα 15-12-2012
Α. Σπαθάτου
Ιστορικός – Αρχαιολόγος και Εκπαιδευτικός
Δεν είχα πρόθεση, βεβαίως, να επανέλθω στις αθλιότητες της «εν διατεταγμένη υπηρεσία» κυρίας με τα περί «Συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης…. Ήθελα μόνο να σχολιάσω και να σας κοινοποιήσω στοιχεία που για πρώτη φορά διάβασα, που με κατέπληξαν και με προβλημάτισαν! Δεν ξέρω κατά πόσον τα γνωρίζετε ή τα θυμάστε… Δεν κάνει κακό η υπενθύμιση:
Πρόκειται για τις θέσεις και τη στάση των Μικρασιατών Ελλήνων πριν από τη μεγάλη καταστροφή του 1922. Πρόκειται για τον Έλληνα αρμοστή- διοικητή στη Σμύρνη Αριστείδη Στεριάδη, για την κυβέρνηση της Αθήνας και την απαγορευτική απόφαση-νόμο σε βάρος των υπό διωγμόν Ελλήνων.
Για τον κύριο Στεριάδη, μιλήσαμε στους μαθητές μας από την Ιστορία της Γ' Λυκείου (δέσμη γ' και δ' - έτος έκδοσης βιβλίου 1979). Διαβάσαμε στις πηγές εκείνες, ότι ο Ελ. Βενιζέλος τον έστειλε διοικητή, πριν αποβιβασθούν τα Ελληνικά στρατεύματα (Μάιο του 1919), με την εντολή «να μη πάθουν τίποτε οι Τούρκοι από αντεκδικήσεις των Ελλήνων, που είχαν τόσα τραβήξει στα χέρια τους επί αιώνες.
Άρα, εμμέσως, του διαμήνυε ότι ως εχθρούς δεν θα βλέπει τους Τούρκους, αλλά τους Έλληνες της Μικρασίας! Δηλαδή, γράφει ο Ηλίας Βενέζης, έπρεπε να ξεχάσουν τα παρελθόντα εγκλήματα των Τούρκων, ώστε να συμβιώσουν ειρηνικά πλέον, υπό την Ελληνική διοίκηση. Ο Μιχάλης Ροδάς συνεργάτης του αρμοστή και δ/ντής του Γραφείου Τύπου στη Σμύρνη , στολίζει το Στεριάδη με όλους τους θετικούς και αρνητικούς χαρακτηρισμούς (σελ. 348 του σχολικού εγχειριδίου), ρωτώντας εν τέλει «… τι ήταν επιτέλους αυτός ο άνθρωπος….»;
Μαθαίνουμε τι ήταν από τον Ηλία Βενέζη:
«Μια ανώμαλη προσωπικότητα με πολλές ικανότητες και αδυναμίες, ένα πρόσωπο αντιφατικό, ανεξιχνίαστο ακόμη από την Ιστορία και, τελικά, καταραμένο από το Γένος»! Είναι τα ίδια τα λόγια του συγγραφέα (σελ. 27) και έπρεπε να συμπορευθούν, μ' αυτόν τον άνθρωπο, οι ιεράρχες της Μικρασίας και ο Χρυσόστομος Σμύρνης στα τρία χρόνια ζωής που του είχαν απομείνει.
Πρόσβαλε, μαστίγωσε, φυλάκισε, έδειρε με τα ίδια του τα χέρια, έστειλε εξορία, ταπείνωσε δεσποτάδες, προεστούς και αξιωματικούς, θέλοντας να δείξει στους Τούρκους ότι είναι αμερόληπτος!
Και ο συγγραφέας συμπληρώνει πως ο Στεριάδης σε ένα μόνο πάθος ήταν περιχαρακωμένος: Να κάνει τυφλά αυτό που του είπαν και να μη ξεφύγει ποτέ από τις εντολές που είχε για να εκτελέσει! Και τις εφάρμοζε με το παραπάνω, φαίνεται, γιατί και ο Βενιζέλος τον επαίνεσε από το βήμα της Ελληνικής Βουλής (Απρίλιο του 1920) αλλά και ο Δ. Γούναρης (Ιούνιο του 1922), σύμφωνα με το σχολικό εγχειρίδιο (σελ. 414).
Η ζωή στη Μικρασία, εν τούτοις, ακόμα και την Άνοιξη του 1922 με τα σύννεφα να μαζεύονται και την καταιγίδα της καταστροφής να πλησιάζει, δεν φόβιζε ούτε τους νέους ούτε τους νοικοκυραίους. Είναι γεγονός ότι οι γνώμες διίσταντο, όσον αφορά το αν έπρεπε να παραμείνουν στις εστίες τους ή να αφεθούν ελεύθεροι να ενεργήσουν, όπως καθένας νόμιζε, γι' αυτόν και την οικογένειά του. Τη δεύτερη επιλογή, της αποχώρησης,την απέρριψαν από το φόβο ενός νέου ξεριζωμού, μετά την εμπειρία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δημογέροντες επέμειναν στην πρώτη και εγκληματική, όπως αποδείχτηκε,επιλογή της παραμονής των κατοίκων στις εστίες τους.
Είναι αλήθεια ότι περισσότερο τους φόβιζε η προσφυγιά και η δυστυχία στην Ελλάδα, από το να μείνουν στον τόπο τους και να υποταχθούν στους Τούρκους, ζώντας με αυτούς μια χαρά όπως έκαμαν και μετά την άλωση (σελ. 41). Εξ' άλλου προεστοί και μητροπολίτες, ως υπεύθυνοι για τα κοινά, καταστρώνανε μυστικά σχέδια για τη σύμπτυξη μιας Εθνικής Άμυνας των Μικρασιατών Ελλήνων, που θ' αντιστέκονταν στους Τούρκους, αν τυχόν έφευγε ο Ελληνικός στρατός. Επικαλέστηκαν, μάλιστα, κάποια φιρμάνια του Πορθητή με προνόμια προς τους Χριστιανούς και νόμιζαν π� �ς θα τα σεβαστεί και ο Κεμάλ. Νόμιζαν πως οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κάνουν χωρίς αυτούς (σελ. 41) και πίστευαν ότι πάλι θα γίνουν αφεντικά!
Ακόμη και ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε πάει στην Πόλη και στη Σμύρνη το καλοκαίρι του 1922, πριν αρχίσει η κατάρρευση, συζήτησε με «Αμυνίτες» αξιωματικούς και με το Στεριάδη για αυτοάμυνα του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Απεχώρησε με τη δυσάρεστη πεποίθηση της αναπόφευκτης καταστροφής (σελ. 77).
Για μένα, που δεν βλέπω τους ανθρώπους ως αριθμούς, η παραδοχή της επερχόμενης καταστροφής δεν ισοδυναμεί απαραιτήτως και με πορεία προς τη σφαγή!!!
Παρά ταύτα, κυρίες και κύριοι,στο σχολικό εγχειρίδιο (σελίδα 414 πάλι), διαβάσαμε τηλεγράφημα του αυταρχικού Στεριάδη προς την κυβέρνηση της Αθήνας στις 17 Αυγούστου 1922, (όταν είχε αρχίσει η κατάρρευση του μετώπου): Εκείνος ο μοναχικός και άφιλος και ανισόρροπος, όπως τον χαρακτηρίζουν, διοικητής της Σμύρνης έγραφε στην Ελληνική κυβέρνηση:
«Αποστείλατε πλοία τάχιστα προς παραλαβήν στρατού μετά υλικού πολέμου και του πληθυσμού».
Την επόμενη μέρα, (18 Αυγούστου 1922), ακολούθησε απάντηση του Δημήτρη Γούναρη προς τον Στεριάδη . «Αποφύγετε δημιουργία προσφυγικού ζητήματος».
Καταλάβατε τι του διαμήνυσαν από την Ελλάδα; Το πιάσατε το νόημα; Μη τους αφήσεις να φύγουν. Κράτα τους εκεί και, αν οι Τούρκοι κατεβούν στα παράλια της Μικράς Ασίας – ήξεραν πως θα κατεβούν – πρέπει να βρουν όλους τους Μικρασιάτες Έλληνες εκεί και να τους σφάξουν! Ο προορισμός τους ήταν αυτός: να σφαγούν, για να μη γίνουν φορτίο στη νικημένη Ελλάδα.Το συμπέρασμα δεν είναι δικό μου αλλά του Βενέζη!
Τη 19 Αυγούστου 1922 ο Στεριάδης έστειλε εμπιστευτική επιστολή προς όλες τις δημόσιες υπηρεσίες της Αρμοστείας, για να συγκεντρώσουν τα αρχεία τους με απόλυτη μυστικότητα και να είναι έτοιμοι ν' αναχωρήσουν με την πρώτη διαταγή.
Ως τις 25 Αυγούστου του 1922, δυο μέρες πριν μπουν οι Τούρκοι στη Σμύρνη (σελ.73), βρίσκονταν στο λιμάνι της επίτακτα Ελληνικά πλοία και χιλιάδες λαού Χριστιανών είχαν κατεβεί στην προκυμαία, γυρεύοντας να μπαρκάρουν και να σωθούν. Ο Στεριάδης απαγόρευσε να τους παραλάβουν τα πλοία, που προορίζονταν για την αποχώρηση του Ελληνικού στρατού.
Κάποιος, πήγε να μου δικαιολογήσει την απόφαση ως αδήριτη ανάγκη, γιατί έπρεπε να σωθεί ο στρατός… Για μένα είναι δικαιολογίες φαιδρές και θεωρώ την όλη υπόθεση προσχεδιασμένη και προαποφασισμένη! Υποθέτω, ότι αφέθηκαν στην τύχη τους οι δυστυχείς Μικρασιάτες.
Δεν συζητώ την αναχώρηση του Στεριάδη με Αγγλικό θωρηκτό και την καταφυγή του στη Γαλλία. Δεν μένω στα λόγια του Ηλία Βενέζη ότι ο Ύπατος Αρμοστής, όπως όλοι οι τύραννοι την κρίσιμη στιγμή, δεν τόλμησε ν' αποχωρήσει με ένα Ελληνικό πλοίο για την πατρίδα του. Ούτε σχολιάζω το ότι από δίπλα έφευγε για τον Πειραιά το Ελληνικό οπλιταγωγό «Νάξος, γεμάτο από στρατιωτικούς, χωροφύλακες, δημοσίους υπαλλήλους και τους συνοδούς του Στεριάδη.
Αναρωτιέμαι, φίλες και φίλοι, τι πρέπει να πιστέψω;
Ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο;
Ποιος λέει την αλήθεια και ποιος ψέματα;
Ως πού φτάνουν οι ευθύνες του αρμοστή;
Προσωπικά, πήρα τις απαντήσεις διαβάζοντας τον Ηλία Βενέζη. Ναι, κυρίες και κύριοι, ο Βενέζης μας διαβεβαιώνει πως η ενέργεια του Στεριάδη δεν ήταν προσωπική του μόνο πρωτοβουλία (σελ. 74). Οι οδηγίες είχαν έλθει από την κυβέρνηση της Αθήνας και παρέπεμπαν στο νόμο 2870 της 18/20 Ιουλίου του 1922, [που απαγόρευε την εν Ελλάδι αποβίβαση προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής κλπ. κλπ…].Ποιος υπογράφει το νόμο; Μα, ο ίδιος ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β', ο Υπουργός Οικονομίας Λ. Κ. Ρούφος και ο επί της Δικαιοσύνης Υπουργός Δημήτρης Γούναρης!
Όλη η εξουσία από την Αθήνα εγκατέλειψε τις εκατοντάδες χιλιάδες του Μικρασιατικού Ελληνισμού βορά στο μαχαίρι του Τούρκου. Ενδιαφέρονταν μόνο ν' αποφύγουν το προσφυγικό ρεύμα ! Το πόσα βρέφη και πόσα παλικάρια, στον ανθό της ηλικίας τους, θα σφάζονταν δεν τους πτοούσε! Σαν να επρόκειτο για νούμερα και υλικό πολέμου!
Εκείνο, λοιπόν, το απαράδεκτο νομοθέτημα πέρασε στα μουλωχτά, χωρίς καμιά συζήτηση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της Γ' Εθνικής Συνέλευσης. Ήταν δε τόσο ενοχοποιητικό ώστε, αργότερα, κατετέθη μαζί με τα άλλα στοιχεία στη δικογραφία για τη δίκη των έξι. Έγινε και αναθεώρηση της δίκης πέρσι (Μάιο 2012) και τους αθώωσαν, είπαν;
«Πεντάκις εις θάνατον» έπρεπε να τους καταδικάσουν όλους από το βασιλιά ως το Γούναρη,που ως Υπουργός Δικαιοσύνης,έβαλε μια τόσο δολοφονική υπογραφή!
Κι εγώ ζητώ, σήμερα, να συγκινηθούν οι αχυράνθρωποι της πολιτικής μας αρένας με τρεις ή τέσσερις χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων;
Αποδεικνύεται, δυστυχώς, ότι ο λαός ξεπλένει πάντοτε τις ήττες ενώ η εξουσία γράφει την Ιστορία και γεύεται τις νίκες!
Στη δική μας Πατρίδα, δυστυχώς, οι κυβερνώντες δεν είναι παρά ξενόδουλοι και πιόνια με τυφλή υπακοή στ' αφεντικά τους, όπως τότε ο Στεριάδης και οι άλλοι, όπως σήμερα η εσωτερική τρόικα Σαμαρά – Βενιζέλου- Κουβέλη!!!
Αθήνα 15-12-2012
Α. Σπαθάτου
Ιστορικός – Αρχαιολόγος και Εκπαιδευτικός
Πηγή: http://www.ramnousia.com/
No comments:
Post a Comment