Το μόνο που κάνω είναι να κοιτάω το άπειρο με απάθεια. Σκυμμένος. Χωρίς καμία αντίδραση. Χωρίς να αισθάνομαι τίποτα...
...ο πρώτος γιατρός μού είπε να κλειστώ σε ψυχιατρική κλινική. Οι γονείς μου όμως δε διαθέτουν τόσα λεφτά. «έχεις ψύχωση» μου λέει... και συνεχίζει με ένα σωρό άλλα πράματα που δεν μπορώ να τ' ακούσω και να τα καταλάβω γιατί δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν μπορώ να σκεφτώ. Μου χορηγεί φάρμακα. Τρία zyprexa και τέσσερα xanax την ημέρα. Εξασφάλισε κι αυτός τα ποσοστά του από τις φαρμακευτικές. Η μάνα μου κλαίει με λυγμούς στην έξοδο του ιατρείου. Την καταλαβαίνω. Όμως με κάνει να νιώθω χειρότερα. Με κάνει να θέλω να πεθάνω...
...ξυπνάω από τον υπερβολικό πανικό που νιώθω μέχρι και το μεδούλι της ραχοκοκαλιάς μου. Τα άκρα μου είναι μουδιασμένα και νιώθω μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα. Το στόμα μου παπούτσι. Νιώθω τρόμο. Πανικό. Αγωνία. Με λούζει κρύος ιδρώτας. Κάνω σπασμωδικές κινήσεις. Δεν μπορώ να το ελέγξω. Τρέμω ολόκληρος και νιώθω λες κι είναι κάποιος με ένα γάντζο και προσπαθεί να μου ξεριζώσει το μυαλό. Ανοίγω την τηλεόραση. Η ένταση κι ο τρόμος αρχίζουν να αυξάνονται λεπτό στο λεπτό. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Κρίση πανικού. Θέλω να ουρλιάξω . Θέλω να κλάψω. Να θρηνήσω. Χωρίς λόγο. Να πεθάνω κλαίγοντας. Θέλω να πάρω ένα μαχαίρι και να κόψω τα δάχτυλά μου. Θέλω να τρυπήσω την κοιλιά μου και να τραβήξω τα έντερα μου απ' έξω. Θέλω να κάμω κακό σ' όποιον με πλησιάζει. "Γιατί γαμώτο τα σκέφτομαι όλα αυτά;!! Είμαι ανώμαλος, είμαι τρελός! Πάει το παλικάρι. Το 'χασε εντελώς…" Παίρνω αμέσως ένα ηρεμιστικό για να ξεραθώ στον ύπνο, να μη σκέφτομαι, να μην υπάρχω…
...ξυπνάω από τις φωνές τους. Οι λέξεις και οι φράσεις που βγαίνουν από τα στόματα των άλλων, είναι θόρυβος για μένα που μου τρυπάει τ' αυτιά. Υψώνουν τον τόνο της φωνής. Τσακώνονται πάλι. Δεν αντέχω. «Σκάστε γαμώτο!!!!» Θα μπορούσα να αυτοκτονήσω μόνο και μόνο για να σταματήσω να τους ακούω. «Μην το ξαναπείς αυτό στον εαυτό σου … μην το χάνεις ! δεν θέλεις να σκοτώσεις τον εαυτό σου. Είναι σκέψεις αρνητικές της ψυχασθένειας. Κοιμήσου. Κοιμήσου να ηρεμήσεις…»
Καταπίνω 2 χάπια που κανονικά έπρεπε να πάρω σε 3 ώρες, αλλά δεν μπορώ να περιμένω. Υποφέρω. Η ώρα είναι 5 μ.μ. κι έχω ήδη πάρει τέσσερα χάπια από τα επτά. Το χάπι μετά από μισή ώρα μου φέρνει υπνηλία και μια γλυκιά ευφορία. Νιώθω λες και μου ρίξανε με υπνωτικό για ελέφαντα. Δεν μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά....
...ξυπνάω ξανά με πανικό και αγωνία και μια αβάσταχτη θλίψη με κάνει να κλαίω χωρίς λόγο. Η μάνα μου με καλεί για φαγητό. Βάζω μια μπουκιά στο στόμα μου και θέλω να την ξεράσω. Δεν έχω όρεξη να φάω. Ό,τι κι αν φάω το ξερνάω. Έχω χάσει πάνω από 12 κιλά.
...έχουν περάσει 2 μήνες. Τώρα πια μού 'χει ανοίξει η όρεξη, απ' τα πολλά χάπια. Τρώω σαν να μην υπάρχει αύριο. Τα κιλά που έχασα τα πήρα πίσω, συν άλλα 10. Όλοι με κοιτάνε και το πρώτο πράμα που λένε είναι: «πώς πάχυνες έτσι; γιατί παράτησες τον εαυτό σου;» Όταν τους εξηγώ, αμέσως με λυπούνται και δείχνουν -και καλά- πως με συμπονούν. Κατά βάθος χαίρονται που δεν είναι στη θέση μου...
...σχεδόν κανείς δεν καταλαβαίνει το μαρτύριο που περνάω. Όλοι μου λένε το μακρύ και το κοντό τους. Απόψεις που δε στέκουν. Ξαφνικά, όλοι όσοι γνωρίζω απέκτησαν πτυχίο ψυχολογίας με διδακτορικό πάνω στο πρόβλημα της κατάθλιψης. Ένας γνωστός μου λέει: «μαλάκα αυτά τα φάρμακα που παίρνεις, τα έψαξα στο ίντερνετ και είδα ότι είναι πολύ βαριά, τα δίνουν σε πολύ τρελούς.» Ευχαριστώ πολύ βρε ξεφτυλισμένο αρχίδι που ρίχνεις αλάτι στης πληγές μου! Φίλος να σου πετύχει... τι να τους κάνεις τους εχθρούς. Λες και δε μου φτάναν οι σκέψεις μου και ο πανικό ς που νιώθω συνέχεια, έχω και σένα το μεγαλομαλάκα να μου μπήχνει το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά.
...αν δεν έχεις περάσει ψυχασθένεια, κανονικά δεν θα έπρεπε να εκφράζεις άποψη -τουλάχιστον όχι μπροστά σ' αυτόν που έχει το πρόβλημα- γιατί έτσι τον επηρεάζεις και τον μπερδεύεις περισσότερο. Κι εντέλει τον κάνεις χειρότερα.
Μάλλον θα έπρεπε να το βουλώσεις το γαμημένο το ξερόλικο το κωλόστομά σου. Όλοι μου λένε θα περάσει. Ό,τι παπαριά σκέφτεται ο καθένας την πετάει. Εμ, βέβαια… δεν είναι μέσα στο πρόβλημα, πώς να το κατανοήσουν και γιατί να νοιαστούν πραγματικά; όλοι έξω απ' το χορό… «Δεν έχεις τίποτα προσπάθησε να κάνεις χαρούμενες σκέψεις. Φταίει η μουσική που ακούς. Μην παίρνεις χάπια, δεν κάνουν καλό. Μήπως να δοκιμάσεις άλλα χάπια; Πήγαινε μια ωραία βόλτα στον εθνικό κήπο, θα σου κάνει καλό... να δεις, θα σου περάσουν όλα. Γιόγκα έχεις δοκιμάσει; Το θέμα εί ναι να μην κάνεις αρνητικές σκέψεις ρε φίλε. Μάλλον το πολύ computer φταίει. Έλα μωρέ τώρα κατάθλιψη και μαλακίες έκανες την τρίχα τριχιά ρε μαλάκα! Μια χαρά είσαι... δεν έχεις ιδέα εσύ τι θα πει να υποφέρεις...»
Ελάτε στη θέση μου βρε γαμημένοι και θα σας πω εγώ. Ελάτε στη θέση μου βρε μπαστάρδια ξεφτυλισμένα. Προσεύχομαι να σας δω όλους δεμένους με ζουρλομανδύες, να δούμε πόσο έξυπνοι θα είστε τότε...
Κάποιοι βέβαια, μου λένε πράματα με καλές και αγνές προθέσεις, φαίνεται στο βλέμμα τους. Θέλουν να βοηθήσουν... όμως εγώ τους μισώ όλους -χωρίς διακρίσεις… μα πάνω απ' όλα μισώ και σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Νιώθω άχρηστος. Ανίκανος. Ένα τίποτα.
...φοβάμαι. Φοβάμαι τόσο πολύ θεέ μου. Φοβάμαι πως είμαι τρελός. Φοβάμαι πως θα καταλήξω ένας εγκεφαλικά νεκρός ασθενής, σε μια ψυχρή ψυχιατρική κλινική, στη μέση του πουθενά. Να 'ρχονται οι γονείς μου 2-3 φορές το μήνα, να με παίρνουν αγκαλιά και να κλαίνε που το παιδί τους είναι ένας ζωντανός νεκρός. Να λένε όλοι φίλοι και γνωστοί: "-Τι έγινε αυτός ρε συ; που χάθηκε; -Τωωωωρα αυτός ρε μαλάκα... Άσε το 'χασε. Τρελάθηκε πριν 1 χρόνο και τον κλείσαν σε τρελάδικο. Άστα χέστα. Μακριά απ' τον κώλο μας φιλαράκι κι ας ειν' και τ' αδερφού μας." Αναίσθητε γαμημ ένε ελληναρά... μια ζωή έτσι θα 'σαι. Χωρίς ευαισθησίες. Κενός από συναισθήματα.
Θέλω να κλάψω. Βλέπω την κοπέλα μου που με κοιτάει. Με λυπάται. Όσο και να μη θέλει να το δείξει, όσο και να θέλει να με φροντίσει, όσο και να προσπαθεί να μου δείξει ότι όλα θα πάνε καλά, υπάρχουν στιγμες που τα μάτια της την προδίδουν. Θέλει κι αυτή να κλάψει. Είμαι μαζεμένος σε μια γωνιά στο κρεβάτι, τρέμω από φόβο και πανικό, κι όλες μου οι κινήσεις είναι σπαστικές. Δε νιώθω τίποτα. Με λυπάται και κλαίει για μένα τα βράδυα, που κατάντησα τρελός, παγωμένος, ένας ξένος, ένα αναίσθητο νευρόσπαστο. Έγινα ζόμπι...
...έχουμε να κάνουμε σεξ 3 μήνες. Δε μου σηκώνεται πια. Επίσης έχουμε σταματήσει να βγαίνουμε έξω απ' το σπίτι. Θέλω να της ουρλιάξω συγγνώμη, για όλες τις φορές που την πίκρανα... να της δώσω ένα μαχαίρι να με αποτελειώσει… να απαλλαχθεί από το κουφάρι που έχει να νταντεύει… να ηρεμήσω κι εγώ. «Μην το χάνεις γαμώτο! Πρέπει να φανείς δυνατός. Ηρέμησε ρε μαλάκα…»
Φοβάμαι πως θα κάνω κακό στον εαυτό μου άμα μείνω μόνος. «Μην φύγεις ποτέ. Μείνε δίπλα μου. Να σε νιώθω κοντά μου θέλω…» Κι η κοπέλα μου αυτό κάνει. Στέκεται δίπλα μου, σαν άγγελος που με προστατεύει, που δεν θέλει να μου χαλάσει κανένα χατίρι. Ποδοπατάει τον εγωισμό της και δέχεται όλα τα παράξενα, τα μίζερα και "καταθλιπτικά" μου... για να 'μαι εγώ καλά. Η γκόμενά μου ειναι ηρωίδα. Η γκόμενά μου δεν είναι αναίσθητη. Αυτό με παρηγορεί.
...δεν πάει άλλο. Έχουνε περάσει μήνες από το περιστατικό και κάθε μέρα γίνομαι και χειρότερα. Με πείθει η αδερφή μου (ίσως η μόνη που μπορεί να με νιώσει πραγματικά, γιατί έχει περάσει παρόμοιες καταστάσεις και πιο σκληροπυρηνικές απ΄τη δική μου) να πάρω μια δεύτερη γνώμη.. Κι έτσι γίνεται. Λάθος διάγνωση μου λέει ο δεύτερος ψυχίατρος. "Δεν έχεις ψύχωση. Μανιοκατάθλιψη έχεις με ψυχωσικά στοιχεία. Με ένα ισχυρό αντικαταθλιπτικό σε μεγάλη δόση, θα επανέλθεις μέσα σε 2-3 μήνες στα φυσιολογικά επίπεδα. Πρώτα όμως πρέπει να κόψουμε σιγά σιγά τα α� �χικά φάρμακα, γιατί δεν στοχεύουν στη ρίζα του προβλήματος. Επίσης θέλω να ξεκινήσεις άσκηση. Θέλω να με εμπιστευτείς." μου λέει. "Και να μου πεις όλα αυτά που περνάς, οτιδήποτε σκέφτεσαι. Σου απαγορεύω μου λεει να συζητάς την κατάσταση σου με άλλους πέρα από εμένα, ούτε καν με τη γκόμενά σου! Ξέρεις οι άνθρωποι έχουν την τάση να το παίζουν ξερόλες με την παραμικρή ευκαιρία και θα σε μπερδέψουν, θα σε κάνουν χειρότερα, δεν τους νοιάζει να γίνεις καλά, θα σου πετάξουν τη εξυπνακίστικη μαλακία τους και θα φύγουν, χωρίς να νοιαστούν για τα συναι σθήματά σου και την ψυχολογική σου εξέλιξη... άκουσέ με."
Μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου. Με νιώθει. Αυτός ο τύπος πραγματικά με νιώθει και κατάφερε να με προσεγγίσει, να μ' αγγίξει. Θέλω να πέσω στην αγκαλιά του γεμάτος δάκρυα χαράς. Αρχικά βέβαια ένιωσα απογοήτευση. Τόσο καιρό χαπακωνόμουνα με ποιος ξέρει τι σκατά διαολεμένες χημείες... και δεν μου έκαναν και τίποτα. Ξαφνικά όμως συνειδητοποιώ ότι υπάρχει ελπίδα και νιώθω ασφάλεια. Και μόνο το γεγονός ότι θα κόψω όλα αυτά τα γαμημένα τα φάρμακα και θα μείνω σε ένα με ανακουφίζει. Ο γιατρός μου εξηγεί ένα - ένα τα συμπτώματα της κατάθλιψης . Μου δικαιολογεί κάθε ανώμαλη σκέψη και συμπεριφορά. Μου τα αναλύει όλα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Κυριολεκτικά με λυτρώνει. Νιώθω οικειότητα μαζί του. Νιώθω πως θα γλιτώσω. Παίρνω για λίγο ξανά τα πάνω μου. Μου χαμογέλασε και λίγο η ζωή μετά από 6 εξαντλητικούς μήνες.
...έχει περάσει 1,5 μήνας από τότε που άλλαξα γιατρό. Είμαι πολύ καλύτερα κι έχω επανέλθει κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Σταμάτησα να ξυπνάω με τρόμο κι αγωνία. Ο κρίσεις πανικού τελείωσαν. Όπως επίσης και οι αρρωστημένες σκέψεις. Παίρνω πολλά χάπια ακόμα, αλλά έχω κόψει κι αρκετά. Σε λίγο καιρό θα μείνω στο ένα. Νιώθω ωραία. Νιώθω ξαναγεννημένος. Θέλω να βγω στο δρόμο και να μαζέψω όλους όσους βίωσαν παρόμοια προβλήματα και να τους φωνάξω: "Μην τα παρατάτε! Πολεμήστε όσο μπορείτε. Δε θα μας φάει η αρρώστια εμείς θα τη φάμε… σιγά - σιγά και με υπομονή και προσπάθεια… θα 'ρθει κι η απελευθέρωσή σας τυραννισμένοι μου άνθρωποι..."
Η ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΠΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ. ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ. ΘΑ ΞΑΝΑΖΗΣΕΤΕ ΟΠΩΣ ΗΣΑΣΤΑΝ. ΠΙΟ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟΙ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ. ΜΕΣΑ ΑΠ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΛΥΨΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΜΕΡΑ ΠΑΡΑ ΜΕΡΑ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΨΕΥΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΙ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ, ΣΚΛΗΡΟΙ, ΑΝΥΔΡΟΙ ΚΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΑΠΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΞΕΦΤΥΛΙΣΜΕΝΕΣ ΠΟΥΤΑΝΕΣ, ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΙΣ ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΣ & ΠΕΘΑΜΕΝΕΣ ΝΥΦΕΣ Ή ΣΗΚΩΜΕΝΑ ΓΚΑΥΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΑΖΟΥΝ, ΧΑΜΟΓΕΛΟΝΤΑΣ ΕΙΡΩΝΙΚΑ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΠΛΗΣΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ . ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟΣ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗ. ΕΙΤΕ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ. ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΤΙΝΑΞΕΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ. ΚΑΙ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΚΑΘΑΡΟΙ. ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ. ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
WeAreTheDOLLARSandCENTS
Πηγή: http://www.ramnousia.com/
No comments:
Post a Comment